Cejna Cemayê yek ji kevintirîn û pîroztirîn cejnên ola Êzidiyan e ku her sal li Perestgeha Lalişê 7 rojan tê pîrozkirin.
Ev cejna ku weke cejna supasguzariyê û xêrûbêra pâyîzê jî tê nasîn, xwedî rêûresmên taybet ên olî û çandî ye.
Çûyîna Perestgeha Lalişê, şuştina dest û çavan bi ava "Kaniya Spî", vêxistina çirayan û pîrozkirina firişteyan ji sembolên sereke yên jejnê ne.
Daxuyaniyên Sereke û Mijarên Balkêş
Dîrok û naveroka Cejnê: Cejna Cemayê ku di heman demê de weke "Cejna Pâyîzê" jî tê naskirin, rasterast bi berhemdariya axê, çandiniyê û supasguzariya ji bo xêr û bêrên xwezayê ve girêdayî ye. Di nav van 7 rojan de, bawermendên Êzidî ji herêmên cuda berê xwe didin Perestgeha Lalişê, li wir xîvetan vedidin, beşdarî govenda olî dibin û beyt û qewlan dixwînin.
Pêkanînên pîroz ên Lalişê: Ziyaretvanên ku digehêjin Perestgeha Lalişê, bi ser "Pira Siratê" re derbas dibin, dest û çavên xwe bi ava pîroz a "Kaniya Spî" dişon û her êvar çirayên mezargehên pîroz tên vêxistin.
Bername û rêûresmên 7 rojên Cejna Cemaayê:
Roja yekem: Mîrê Êzdiyan tevlî Babeşêx û Civata Ruhanî dibe; di vê rojê de rêûresmên "Beyta Êvarê" û "Sema" pêşkêş dibin.
Roja duyem: Rêûresma "Qintar" tê lidarxistin û serdanikêr tewafê dikin.
Rojên sêyem û çarêm: Rojên asayî ne ji bo pêkanîna tewaf, daxwaz û rêûresmên olî.
Roja pêncem (Roja Perî): 7 law û 7 keçik bi cil û bergên spî tên xemilandin ku sembola 7 feriştehên pîroz ên ola Êzidiyan e.
Roja şeşem (Qebax): Di vê rojê de gayek weke qurbaniyek ji bo Xwedayê Rojê tê pêşkêşkirin.
Roja heftem û dawî (Ber Berswakirin): Textekî pîroz di nav aveke taybet de tê daxistin û paşê li cihê wî yê diyarkirî li Lalişê tê danîn; ev pêngav nîşana bi serkeftî biqewimîna hemû rêûresmên cejnê ye.
Rawestandina jejnê di rewşên dijwar de: Di mercên giran û karesatan de, Civata Ruhanî ya Êzdiyan dikare biryara nedana rêûresmên jejnê bide. Piştî êrişên hov ên rêxistina terorîst a DAÎŞê yên li ser Şengalê di sala 2014an de, pîrozkirina Jejna Cemaayê maweya 4 salan hate rawestandin.
Ji Bo Agahdariya We
Cejna Cemaayê di ola Êzidiyan de sembola yekîtî, hevahengî û nûbûna pîroziyê ye ku her sal civaka Êzidiyan li navenda wan a giyanî, Perestgeha Lalişê, dicivîne. Ji bilî wateya wê ya olî û demsalî, ev cejn arşîveke zindî ya çand û baweriya hezaransalî ya kurdên êzdî ye. Rawestandina van rêûresman di encama ferman û jenosîda DAÎŞê ya sala 2014an de, kûrayiya trajediya Şingalê li ser jiyana giyanî û çandî ya civakê nîşan dide; lê nûjyenkirin û lidarxistina wê ya piştî 4 salan îrade û pabendbûna kûr a Êzidiyan a bi nasname û ola wan re dipêje.